بهترین شیوه عدل، یاری مظلوم است. (علی ابن ابیطالب)
پادشاهان مردم دوست برگزیدگان پروردگارند. (بزرگمهر)
هیچ کس نمی تواند چیزی را به شما بیاموزد جز آنچه که در افق دید و خرد شما وجود داشته و شما از ان غافل بوده اید. (جبران خلیل جبران)
با مشکلات می جنگیم که به آسایش برسیم، وقتی به آسایش رسیدیم آسایش را غیرقابل تحمل می بینیم. (بروکز آدامز)
خطر خوشبختی در این است که آدمی در هنگام خوشبختی هر سرنوشتی را می پذیرد و هر کسی را نیز. (فردریش نیچه)
آدم شجاع یکبار می میرد ولی ترسو هزار بار. (الین جانک)
اطمینان را با امیدواری مبادله نکن. (علی ابن ابیطالب)
اگر در کارتان در حال پیشرفت نیستید و بهتر نمی شوید، پس دارید بدتر می شوید. (نت رایلی)
هر روز همان روز را زندگی کن و بدین سان تمامی عمر را زندگی کرده ای. (نانسی سیمس)
کوشش های سیاسی برای جوانان، مردابی مرگبار است. (ارد بزرگ)
انسان بدرستی همان می شود که به آن فکر می کند. (فلورانس نایتینگل)
مهم این نیست که در کجای جهان ایستاده ایم، مهم این است که در چه مسیری گام بر می داریم. (هولمز)
سرانجام یک گره در زندگی نادان، دهها گره باز نشدنی است. (ارد بزرگ)
هر کس خود را نصیحت نکند، به نصیحت دیگران محتاج است. (سعدی)
مانند آسمان بخشنده و مانند زمین افتاده باش، رمز زندگی همین است. (مولیر)
خیر نباید همگانی باشد و گرنه دیگر خیر نیست زیرا چیزهای همگانی ارزشی ندارند. (فردریش نیچه)
اولین شرط توفیق شهامت و بی باکی است. (ناپلئون بناپارت)
آینده از آن کسانی است که به استقبالش می روند. (فردریش نیچه)
دردها و رنج ها فکر انسان را قوی می سازد. (ناپلئون بناپارت)
آموختن تنها سرمایه ای است که ستمکاران نمی توانند به یغما ببرند. (جبران خلیل جبران)
گیتی برای تو شیواترین پندآموز است اگر پندپذیر باشی. (علی ابن ابیطالب)
چه زشت است کوچکی به هنگام نیاز و سرکشی به هنگام بی نیازی. (علی ابن ابیطالب)
کسی که دلش را به بند بکشد جانش را آزاد کرده است. (فردریش نیچه)
اگر جانبازی جوانان ایرانی نباشد نیروی ده ها نادر هم به جای نخواهد رسید. (نادرشاه افشار)
جوانی ستاره ای است که فقط یکبار در آسمان عمر طلوع می کند. (ژوبرت)
آدم های بزرگ به خوشی های کوتاه هنگام تن نمی دهند. (ارد بزرگ)
چه زیباست هنگامی که در اوج نشاط و بی نیازی هستی دست به دعا برداری. (جبران خلیل جبران)
عشق گوهری است گرانبها، اگر با عفت توام باشد. (ناپلئون بناپارت)
حیات درختان در بخشش میوه است. آنها می بخشند تا زنده بمانند، زیرا اگر باری ندهند خود را به تباهی و نابودی کشانده اند. (جبران خلیل جبران)
تاریخ آپ بعدی ۱۷/۷/۱۳۸۶
